"Benim adιm Suzanne". De docent Turks wijst op zichzelf. Uit het programma weet ik dat Suzanne haar naam is. Dus mijn brein concludeert: 'Benim adιm betekent iets in de trant van 'ik heet' of 'mijn naam is'.

Ik ben op de FUNN conferentie in Frankfurt en zit in het Turkse language lab. Drie ochtenden lang krijgen we Turkse les van Suzanne Cardiou. Suzanne geeft deze Turkse lessen met Comprehensible Input: we worden ondergedompeld in het Turks en zij maakt die taal begrijpelijk.

Ze vertelt een verhaal in het Turks, over hoe zij en haar man naar een voetbalwedstrijd van Fenerbahçe gingen en te laat kwamen bij het stadion en er niet meer in mochten. Ze tekent het verhaal, maakt gebaren, herhaalt de passages elke keer weer. Geen enkel moment denkt mijn brein 'dit woord heb ik nu al 7 keer gehoord, nu weet ik het wel'. Nee. De Turkse taal staat echt verder af van de talen die ik al ken en mijn brein staat de hele tijd 'aan', is de hele tijd bezig om te bedenken: 'wat betekent dit?'

Dankzij de tekeningen, gebaren, herhalingen en de context van het verhaal, begrijp ik het verhaal heel goed. En dat maakt me superblij.

Maar iemand anders in deze lessen is minder blij dan ik. Zij stelt terecht de vraag: "Hoe kan ik deze taal nu spreken?" We zijn 2,5 uur onderweg in ons Turkse lesavontuur.

Een pasgeboren baby praat niet na 2,5 uur. En wat Turks betreft zijn we eigenlijk pasgeboren baby's. We hoeven nog helemaal niet te praten in het Turks. Sterker nog, ons brein kan dat simpelweg niet. Wel kunnen we de perfect op ons niveau afgestelde vragen van Suzanne beantwoorden met 'evet' (duimpje omhoog; ja) of 'hayir'(duimpje naar beneden; nee).

In een taalles moet de eerste focus van de leerlingen zijn: luisteren (en lezen) voor begrip. Eerst die input kunnen verstaan, daarmee komt de taal in ons brein. En als die taal beter in ons brein zit (dat duurt langer dan 2,5 uur) kunnen we langzaam wat zeggen in die taal: 'Türk ekek' als we gevraagd worden of Faruk een Turkse of een Duitse man is. 'kapalι' (gesloten) wanneer gevraagd wordt of de deur op het plaatje open of gesloten is. 

Laten we onze leerlingen eerst leren om te luisteren (en te lezen) met als doel de taal te begrijpen. Hoe minder druk we uitoefenen op het produceren van de taal, hoe meer tijd we ze geven om die taal in hun brein te bouwen. Daarmee komt uiteindelijk die taalproductie vanzelf op gang. Dat is hoe ons brein werkt.