In de podcast The Motivated Classroom vraagt dr. Liam Printer zich af: is alleen input genoeg in het taalonderwijs? Zijn conclusie: het ligt eraan, maar in de meest voorkomende situaties is alleen input niet genoeg.

Al jarenlang liep ik rond met de gedachte om Zweeds te leren. Toen ik een Tedtalk over polyglots tegenkwam waarin de spreekster zichzelf andere talen had geleerd door de boeken van Harry Potter te lezen, dacht ik het antwoord gevonden te hebben. Binnen korte tijd lag deel 1 van de boekenreeks in het Zweeds op mijn tafel. Met online vertaaltools, echte papieren woordenboeken, de Nederlandse én de Engelstalige versie van Harry Potter en een aantekenschriftje in de aanslag, begon ik aan het 'lezen' van het Zweedse boek. 

Ik weet dat herhaling onmisbaar is, dus wanneer ik de eerstvolgende keer het boek weer oppakte, las ik 2 eerdere pagina's terug voordat ik mezelf toestond nieuwe pagina's te lezen. Aan het einde van een hoofdstuk, waar ik mezelf in vele etappes doorheen had geworsteld, moest ik van mezelf het hele hoofdstuk in één keer nogmaals lezen. Daarna pakte ik het luisterboek erbij en las én luisterde het hele hoofdstuk opnieuw voordat ik van mezelf door mocht naar het volgende hoofdstuk.

Inmiddels ben ik bij hoofdstuk 6. Ja, ik herken steeds meer woorden en ja, ik herken bepaalde taalpatronen (verleden tijd, woordvolgorde). Maar tijdens een spontane ontmoeting met twee Zweden tijdens mijn vakantie bleek dat ik eigenlijk nog geen normaal kort gesprekje kon voeren. Met horten en stoten kwam er bar weinig Zweeds uit mijn mond.

Nu ben ik geen taalwetenschapper, ik doe geen onderzoek en ik schrijf geen proefschriften. Maar mijn eigen conclusie was: nee, alleen (herhaalde) input is niet genoeg.

De waarde van retrievalactiviteiten kende ik al. Als docent Spaans pas ik deze ook toe in mijn lessen. Maar in mijn eigen autodidactische Zweedse bubbel niet. Tot vandaag. Ik selecteerde 10 zinnen met veelvoorkomende vocabulaire van elke pagina en schreef deze in het Nederlands op. Mijn opdracht aan mezelf: vertaal deze zinnen naar het Zweeds. 

Op deze manier zag ik waar mijn tekortkomingen lagen: tot drie keer toe vervoegde ik de verleden tijd van 'hebben' (een zeer hoogfrequent werkwoord) verkeerd, ik gebruikte van tijd tot tijd het verkeerde voorzetsel en woorden waarvan ik van tevoren gezworen zou hebben dat ze diep verankerd zaten in mijn brein, bleken tijdens mijn 'toets' nergens te bekennen. 

Leuk is het niet om fouten te maken. Maar dankzij die fouten leer ik wel. Vanaf nu dwing ik mezelf om elke keer output te produceren (mezelf ervan verzekerend dat ik eerst veel input heb gekregen) om te zien waar ik mezelf kan verbeteren. Geen summatieve toetsen, wel formatieve toetsen. Wees lief voor je leerlingen, laat hen op een veilige manier fouten maken.