Als ik gewoon door een museum loop en schilderijen bekijk, bekijk ik eigenlijk voornamelijk of ik het mooi vind of niet. Of de kleuren me aanspreken, of het beeld me aanspreekt. Maar als ik met een gids langs kunstwerken loop en de verhalen hoor over wat er echt te zien is, vind ik veel kunstwerken eigenlijk mooier dan ik aanvankelijk dacht.

Picture Talk is een activiteit die door veel CI-docenten (en ook niet CI-docenten) gebruikt wordt in de lessen. Picture Talk kun je op verschillende manieren uitvoeren. Je kunt met je leerlingen bespreken wat je letterlijk ziet: er zijn bomen, er is een man, zijn broek is zwart, zijn jasje is groen, zijn pet is grijs, er zijn bloemen, de bloemen zijn geel. Hiermee werk je aan het opbouwen van woordenschat. Maar je werkt niet per sé aan taalverwerving, je werkt niet per sé aan communicatie.

Het verhaal dat achter dit plaatje schuilt is veel interessanter dan de kleur van de broek. Waar is deze man? Wat doet deze man daar? Waarom is hij daar? Hoe is hij daar gekomen? Is er nog iemand anders die we niet op de foto zien? Wat denkt deze man? Wat zou deze man zeggen of wat zou hij zich afvragen? Wat kan er vóór dit moment gebeurd zijn met de man of wat zou er hierna kunnen gebeuren?

In CI-lessen gaan we juist in op de actie en de emotie die bij een verhaal komen kijken. Daarmee werk je aan taalverwerving, je werkt met taal die in communicatie gebruikt kan worden. Maar het belangrijkste is misschien wel dat die actie en emotie de aandacht van jouw leerlingen vasthouden. Iedereen is dol op verhalen, iedereen is nieuwsgierig. En iedereen krijgt natuurlijk de kans om suggesties te geven voor het verhaal (autonomie).

Dus in plaats van je te verwonderen over hoe mooi de kunstenaar de plooien van de doek in marmer heeft gebeiteld (wat ook zeker bewonderenswaardig is), boeiender is het om te weten dat deze vrouw, Daphne, langzaamaan verandert in een laurierboom om aan Apollo, haar belager te ontsnappen. Dan zie je ineens niet alleen die mooie plooien in Apollo's doek, maar ook hoe Daphnes voeten al veranderen in (wat nu duidelijker is) wortels en hoe haar vingers veranderen in takken. Het is alsof je het hele verhaal ineens voor je ziet, dankzij de focus op de actie en de emotie.