Blogs en artikelen
Eerder schreef ik al een blog over het belang van context. Tijdens het lezen van het boek While we're on the topic van Bill Vanpatten realiseerde ik me hoe TPRS gerelateerd is aan die context en waarom TPRS zo'n waardevolle bijdrage kan leveren aan communicatief taalonderwijs.
In de podcast The Motivated Classroom vraagt dr. Liam Printer zich af: is alleen input genoeg in het taalonderwijs? Zijn conclusie: het ligt eraan, maar in de meest voorkomende situaties is alleen input niet genoeg.
Geregeld krijg ik van een leerling de vraag: hoe zeg je in het Spaans 'ik was'? En zonder context kan ik daar geen antwoord op geven.
Heb je wel eens geprobeerd een hele reep chocolade in een keer in je mond te stoppen? Dat lukt (waarschijnlijk) niet. Je eet een reep chocolade in stukjes. Zo ga je ook taal aanbieden aan je leerlingen: in behapbare stukjes.
Als ik gewoon door een museum loop en schilderijen bekijk, bekijk ik eigenlijk voornamelijk of ik het mooi vind of niet. Maar als ik met een gids langs kunstwerken loop en de verhalen hoor over wat er echt te zien is, vind ik veel kunstwerken eigenlijk mooier dan ik aanvankelijk dacht.
Aan het einde van deze les kun je ...
Met dit zinnetje beginnen leerdoelen. Als het gaat om talenonderwijs (MVT, NT2) krijg ik hier altijd een beetje de kriebels van.
Waarom zou elke taaldocent verhalen moeten vertellen? Bij TPRS, een van de bekendste werkvormen van CI, staat het maken van verhalen centraal. In Story Listening, een andere CI werkvorm, staan verhalen die op een begrijpelijke manier verteld worden, centraal.
"Benim adιm Suzanne". De docent Turks wijst op zichzelf. Uit het programma weet ik dat Suzanne haar naam is. Dus mijn brein concludeert: 'Benim adιm betekent iets in de trant van 'ik heet' of 'mijn naam is'.
Ik zit met een aantal HAVO4 leerlingen in een lokaal. Door een organisatorisch probleem geef ik dit uur geen les, maar mogen de leerlingen ook niet weg. Tijd om even te kletsen. En als taaldocent wil ik natuurlijk weten: heb je een taal gekozen?
Momenteel is er in de media veel te doen om het belang van de Moderne Vreemde Talen. Hilco Elshout reageert op een artikel waarin gesteld wordt dat 'Nederland zijn bètatalent verspilt aan Franse grammatica'.
"Vergeet niet ...!" Dit is wellicht het meest gebruikte zinnetje van docenten. Want we willen niet dat leerlingen vergeten wat we ze allemaal verteld hebben in onze lessen.
Of ... willen we dat onze leerlingen WEL vergeten?
De koptelefoons hingen aan rekken aan het plafond van het lokaal. De docente Frans liet ze naar beneden zakken en met ingehouden adem van spanning pakten we een koptelefoon: we kregen een Franse luistertoets.
In onze cursussen adviseren we om de input van nieuwe vocabulaire te beperken tot ongeveer 3 doelconstructies (chunks) per lessenserie.
Waarom zo weinig?
Wanneer ik aan taaldocenten vertel dat ik lesgeef met TPRS en andere werkvormen van Comprehensible Input, is een veelgehoorde reactie: “Oh, dus jij doet niks met grammatica”.
Nou, wél dus.
Justin Slocum Bailey gaf een zeer inspirerende, praktische workshop over hoe je als docent je stem en je energie kunt sparen terwijl je toch dynamisch lesgeeft.
Als je weet hoe het geheugen werkt, kun je jouw lessen daar op afstemmen. Gevolg? Leerlingen die een betere taalvaardigheid en taalbewustzijn laten zien, leerlingen die gemotiveerder zijn doordat de lessen aansluiten bij ons natuurlijk leerproces.
Ik ben er helaas toch weer ingetrapt: enkele leerlingen in mijn Spaanse les vroegen zich af wat het verschil is tussen ‘usted’ en ‘le’.